Kayıplar
Kayıplar, dünyadan uzak ve bağımsız bir hayat süren bir motorcu grubudur. Fraksiyonlar arasındaki silahlı çatışmalar onları nadiren ilgilendirir; bunun başlıca nedeni grubun doğasıdır: özgürlük arayışı ve motosiklet sevgisi.
Kuşkusuz en barışçıl fraksiyondurlar, ancak bu kesinlikle dost canlısı oldukları anlamına gelmez.
Haritada Kayıplar
Kayıpların Üssü
Kayıpların Tarihi
Kayıpların mevcut üyelerinin çoğu, bir zamanlar Stab City’deki, başlangıçta on üç kişiden oluşan eski bir motorcu ekibine mensuptu.
Grup, eski birliğini kaybetmesi ve üyeleri arasındaki büyük yaş farkları nedeniyle dağılmanın eşiğine gelmişti. Üyelerin yaşları 18 ile 60 arasında değişiyordu.
Ekip giderek “eski kuşak” ve “yeni kuşak” olarak ikiye bölündü.
Genç üyeler geleneksel kuralların terk edilmesini, bireyselliği ve pervasızlığı savunurken, yaşlı motorcular hem davranışlarında hem de görünüşlerinde uzun yıllar boyunca oluşmuş geleneklere bağlı kaldı.
Human Labs’ı bir patlama sarstığında her şey değişti.
O sırada eski kuşağın tamamı her zamanki gibi tozlu ara yollarda sürüş yapıyordu ki uzaktan yüksek bir patlama sesi yankılandı ve gökyüzüne duman bulutları yükseldi.
Bir şeylerin ters gittiğini hemen sezdiler.
Geri dönüp ekibin geri kalanıyla genellikle buluştukları yere doğru hızla yol aldılar.
Yerel barda gazeteciler televizyonda korkunç olayı haberleştiriyor ve durumun tehlikesini anlatıyordu bile.
Eski kuşak beş yetişkin adamdan oluşuyordu; bunlardan ikisi doğada keşif gezilerini ve medeniyetten uzakta hayatta kalmayı seven deneyimli doğa insanlarıydı.
Genç kuşakla olan eski anlaşmazlıklarını çabucak unuttular.
Artık söz konusu olan hayatlarıydı.
İki hayatta kalma uzmanı doğal olarak liderliği üstlendi.
Diğerlerini hızla organize edip önce hangi malzemeleri toplamaları gerektiğini açıkladılar.
Ekip birkaç saat sonra aynı yerde yeniden buluşmak üzere anlaştı.
Neyse ki her bir üye kararlaştırılan saatte geri döndü.
İki genç de dahil olmak üzere genç üyeler her geçen dakika daha da geriliyor ve paniğe kapılmanın eşiğinde görünüyordu.
Yine de yaşlı motorcuların gerçek sakinliği ve özgüveni bulaşıcı oldu.
Ve böylece yeni yolculukları başladı.
Motorcular önce zombilerle karşılaşmaktan kaçınmanın çok daha kolay olduğu dağlara çekildi.
Küçük bir gölün kenarında kamp kurdular ve sırayla nöbet tuttular.
Yanlarında getirdikleri erzakla hayatta kaldılar; beslenmelerini yabani meyvelerle, orman meyveleriyle ve çevreye kurdukları tuzaklarla yakaladıkları küçük hayvanlarla desteklediler.
Bir ay geçti.
Hava yavaş yavaş soğudu ve liderler yola devam etme zamanının geldiğine karar verdi.
Yaşlı motorculardan ikisi bölgeyi keşfetmek için önden gitti.
Terk edilmiş bir benzin istasyonundan çektikleri az miktarda benzinle döndüklerinde grubun geri kalanı da yola çıkmaya hazırlandı.
Onları sığınak arayışıyla geçecek uzun bir yolculuk bekliyordu.
Küçük kasabalardan ve yerleşim yerlerinden geçtikçe enfeksiyonun hayal ettiklerinden çok daha hızlı yayıldığını giderek daha iyi anladılar.
Yetkililerin durumun kontrolünü tamamen kaybettiği de acı bir şekilde ortadaydı.
Motorcular sığınak bulmak için uzun süre çölü dolaştı; nerede benzin kaldıysa tekrar tekrar çektiler.
Ancak yakıt rezervleri hızla tükeniyordu.
Uzun süre, özellikle de kışın — hele ki bir zombi kıyameti sırasında — hayatta kalabilecekleri uygun bir yer görünürde yoktu.
Sonunda geleceklerini belirleyecek bir karar verdiler:
kendi sığınaklarını inşa edeceklerdi.
Elbette her şeyi sıfırdan inşa etmek çok uzun sürecek, muazzam çaba gerektirecek ve onları gereksiz tehlikelere maruz bırakacaktı.
Bunun yerine, ihtiyaçlarına göre yeniden inşa edilip uyarlanabilecek mevcut bir yer bulmaya karar verdiler.
Uzun uzun düşünmelerine gerek kalmadı.
Neredeyse hemen, salgından önce motosikletlerini düzenli olarak tamir ettirdikleri eski bir oto tamirhanesini hatırladılar.
Nispeten küçüktü ve ideal bir konumdaydı.
Sık zombi saldırılarına uğramayacak kadar şehirden uzaktı, ama yakınlarda olabilecek diğer hayatta kalanlara yardım edemeyecekleri kadar da uzak değildi.
Motorcular yeri incelemeye geldiklerinde atölyenin aceleyle terk edildiğini hemen anladılar.
Onu yeni üslerine nasıl dönüştüreceklerini planlamaya başladılar.
İlk öncelikleri çevre güvenliğiydi.
Zombilere karşı sağlam bir savunma bariyeri kurmalarına yardımcı olabilecek metal levhalar, çatı arduvazı, ahşap kirişler, çimento ve başka her şey için çevreyi taradılar.
En temel düzeyde korumayı inşa etmek bile birkaç hafta sürdü.
Bundan sonra motorcular dikkatlerini iç mekâna çevirdi.
İşe mümkün olduğunca çok yer açarak, işe yaramaz hurdaları ve tamir edilemeyecek her şeyi atarak başladılar.
Atölyenin yanındaki dağınık bir barakada her türlü terk edilmiş eşya vardı.
Motorcular bunların arasında şans eseri bir alet takımı, zombilere karşı kendilerini savunmakta kullanılabilecek birkaç sağlam kürek, kırık bir kanepe ve hatta eski bir benzinli jeneratör buldu.
Artık boşaltılmış barakayı yaşam alanına dönüştürmeye oybirliğiyle karar verdiler.
Motorcular cereyan yapan pencereleri kumaşla kapattı, duvarlardaki çatlakları kontrplak levhalarla yamadı.
Yeni evlerini yalıtma işlerinin tamamı bittiğinde grup nihayet biraz dinlenebildi.
Eski günleri özleyen motorcular sonunda çevredeki bölgede kısa sürüşler yapmaya başladı.
Yağmurlu bir günde yolda alışılmadık bir şey fark ettiler:
bir askeri konvoy büyük bir zombi grubu tarafından durdurulmuştu.
Motorcular, askerlerin silahlarını yalnızca zombilere değil kendilerine de çevirebileceğinden endişelenerek durumu uzaktan izlemeye karar verdi.
Başlangıçta askerler yaşayan ölülerle pek zorlanmadı.
Ancak silah sesleri daha da fazla yaratığı çekti.
Askerler yeniden toparlanamadan kaçınılmaz olarak alt edildi ve sürüye yem oldu.
Cesetlerin yanında saldırı tüfekleri kalmıştı; araçlarda ise büyük olasılıkla eski sahiplerinin artık ihtiyaç duymayacağı ek silahlar ve erzak vardı.
Riskleri dikkatle değerlendirdikten sonra motorcular, zombilerin bir kısmı uzaklaşana kadar beklemeye karar verdi.
Ardından kullanabilecekleri her şeyi toplayacaklardı.
Tam olarak da öyle yaptılar.
Akşama doğru, sürünün bir kısmı epey uzaklaştığında motorcular erzak toplama operasyonlarına başladı.
Şiddetli yağmur ve karanlık hem müttefikleri hem de düşmanlarıydı.
Muazzam risklere rağmen motorcular fark edilmeden kaldı ve ihtiyaç duydukları her şeyi toplamayı başardı:
grubun her üyesi için ateşli silah, az miktarda ilaç, mühimmat, birkaç çelik yelek ve biraz askeri tayın.
Bu buluş hayatta kalma şanslarını büyük ölçüde artırdı.
Artık zombilere karşı kendilerini çok daha etkili biçimde savunabiliyor, yiyecek için daha büyük hayvanları da avlayabiliyorlardı.
Başlangıçta ekibin her üyesi ateşli silah kullanmayı bilmiyordu, ancak bu sorun ormanlarda yapılan ortak eğitimlerle çabucak çözüldü.
İşte bu noktada motorcular, bir topluluk olarak bir adım daha atma zamanının geldiğini anladı.
Eski çatışmalarını ve anlaşmazlıklarını geride bırakmak için yeni bir başlangıca ihtiyaç duyduklarına karar verdiler.
Bu, Kayıplar olarak bilinen fraksiyonun başlangıcı oldu.
Yeni bir tehdit eski bir sorunu çözmüştü.
Bir kez daha bir aile olmuşlardı.
Altı aylık yalıtılmış bir yaşamın ardından Kayıplar diğer hayatta kalan gruplarla karşılaşmaya başladı.
Yaşam kalitelerini artırmanın, hayatta kalan toplulukları arasında gelişen ticaret ağlarına aktif olarak katılmayı gerektirdiğini fark ettiler.
Başkalarına sağlayabildikleri her şeyi sundular:
araç tamiri, beden işçiliği ve kurutulmuş et.
Bugün, kıyametin başlangıcından on yıl sonra, Kayıplar ticari ilişkileri söz konusu olmadıkça yabancılarla çatışmalardan genellikle kaçınır.
Son derece bağımsız doğaları onları gereksiz çatışmaların çoğundan uzak tutar.
Yeni üyeleri de nadiren kabul ederler.
Birinin saflarına katılmasına izin verildiğinde bile bu neredeyse her zaman aynı ilgi alanlarını paylaştıkları içindir:
özgürlük sevgisi, adrenalin...
ve elbette motosikletler.
Ayırt Edici Özellikler
Kayıpların birkaç tanınabilir özelliği vardır.
Motorcular, yüksek hızda sürüşten sonra paçavraya dönmeyecek dayanıklı malzemelerden yapılmış kıyafetleri tercih eder.
Kıyafetleri genellikle kot ya da deri pantolonlar, rock grubu veya kurukafa baskılı atletler ve tişörtler, siyah deri ceketler, bandanalar ve onları rüzgârdan koruyan siyah örgü berelerden oluşur.
Uzun saç, sakal ve bıyık da aralarında yaygındır.
Özgün Nitelikler ve Davranış
Kardeşlik, özgürlük ve doğruluk ruhu, gerçek bir motorcunun felsefesinin kalbinde yer alır.
Bu ruh, tüketim çılgınlığının, materyalizmin ve ikiyüzlülüğün cazibelerine karşı durur.
Bir motorcu için motosiklet her zaman önce gelir.
Geri kalan her şey — aşk ve aile de dahil — ondan sonra gelir.
Davranış tipi: tarafsız.
İlginç Bilgiler
Geçmişte Kayıplar, Commonwealth tarihinde belirleyici bir rol oynadı.
Üyelerini yalnızca kesin bir ölümden kurtarmakla kalmadılar, aynı zamanda diğer fraksiyonlar arasında hızla tanınırlık ve nüfuz kazanmalarına da yardım ettiler.